Зоолошката градина е синоним за среќно место. Посебно кога си дете. Толку многу нови авантури. Сите животни кои си ги гледал на телевизија, за кои си слушал во приказните сега се пред тебе. Живи, големи, огромни. Се движат, испуштаат звуци… ти си во делириум. Замислете што се случува во малите детски главчиња. Како да сте им го подариле светот. И сте. За нив тоа е цел свет, посебен, различен, голем, исполнет со толку многу соништа, желби, идеи - како би изгледал лавот во живо? А мајмуните, навистина се толку палави и скокаат, и може така да се нишкаат држејќи се само со опашките? А слонот навистина е тоооолку голем и има големи уши? И со сурлата може да земе вода и да ги испрска сииите луѓе наоколу? И жирафата има нааајголем врат на светот? Ваууууу.
Овојпат животните беа поинакви, или јас сум поинаква. Слонот нималку не личеше на оние слонови кои ги гледаме на телевизија како весело трчкаат низ џунглата. Да, мрдаше со ушите, но повеќе мрзоволно, може само сакаше да се одбрани од мувите. Другиот дури и им го сврти грбот на минувачите кои бараа најубав агол да се сликаат, а во позадина да е слонот - секако. Ете, тој ден слонот реши дека не сака да се слика, сакаше само да шетка, сам и тажен. Барем таков му беше погледот, тажен. Лавовите и тигрите беа скриени зад некои камења, најчесто испикани во некој агол. Си реков може се најале, па им дошло време за пладневна дремка. Секако, не беа расположени да ни покажат колку се моќни, и како гласно знаат да зарикаат. Ги разбирам, не се во циркус, во зоолошка се, затворени, тренирани да бидат тивки. Треба само да јадат и да одмораат, и да свртат по некој круг низ кафезот. Едноставно, нели? Не дека некој бара од нив да сработат нешто.
Мајмуните беа најраздвижени. Можеби зашто не беа сами, па си се забавуваа. Но, ако не сте забележале, најчесто тоа го прават најмалите. Тие се полни со енергија, желба за скокање, клатење, бркање низ кафезот. Како стареат, таа желба им се намалува и сакаат само да се истегнат, за да не залежат. А најстарите дури и од тоа се откажале. Зошто да скокаат лево-десно, не дека некогаш ќе излезат од кафезот и ќе се растрчаат како слободни суштества. Нилскиот коњ си лежеше во калта, сигурно сакаше да се олади. Луѓето му се надвиснале над кафезот да се сликаат. Се издиша неколку пати, погласно, сигурно сакаше да ги предупреди. Не го разбраа, па мораше да преземе подрастични мерки. Замавна со опашката и ги испрска со кал сите што беа во радиус од 2 метра околу. А ќе речеш мала опашка има. И така луѓето се разбегаа, а тој си ги доби мирот и тишината кои ги посака. Барем до наредната група посетители.
Како што шетав околу мене гледав само тажни животни, спуштени погледи, млитави тела. Дури почнав и да се прашувам дали го гледав тоа што е пред мене или она што е во мене? До крајот на прошетката секако дека беше во мене. Како цела тага на животните да се префрли на мене. И одеднаш зоолошката градина за мене стана тажно место, носталгично. Сакам да мислам дека тоа беше само еден ден. Можеби успеав да ја видам тагата во сите животни и да си ја присвојам. И нареден пат кога ќе одам ќе бидат растрчани, весели, слободни. Колку што може да си слободен во кафез. Макар и 500 метри квадратни. Кафез е кафез.
Не сакам во зоолошка. Тажно е. Или само го видов она што го носам? Прашањето останува да лебди, до некоја наредна средба со зоолошката.
