кога ги нема?
И зошто одеднаш натежнуваат?
И капат неконтролирано.
Од некој извор непресушен,
апстрактен е,
но тука е, длабоко,
длабоко во душата.
Ќе дојде ден,
ќе сетиш тежина и знаеш - време е.
И солзата сама ќе протече,
не ја запираш ти.
Сама знае кога ѝ е доста.
Штом душата се испразни
до последна капка,
до премаленост, до болка.
Дури не сврескаш - Доста!
Престани! Не мачи ме.
Дозволи да се насмеам,
луѓе гледаат,
немаат право да те видат.
Само моја си,
остани таму внатре,
скриј се до наредно распаѓање.
Оди, остави ме.
Оди!
