Ти сакаше ползејќи да сонуваш,
јас летајќи да живеам.
Ме кочеше,
како канџа на кревката нога
ме тргаше назад, до тебе.
Не сакав. Не можев. Не смеев.
Не сум родена јас да го гледам мракот,
да сонувам за утре,
да тажам за вчера.
Ми треба сонце, воздух, небо.
Слобода.
Слобода ми треба.
Да може мислата да лета
и срцето слободно да чука.
Некој кој ќе ме турка нагоре,
кој ќе ме трга со себе во недоглед.
Ти не си тоа.
Не лути се.
Не си ти лош, ниту пак јас.
Ние сме делови од два спротивни света.
Оди. Слободен си.
Најди некоја која ќе ползи со тебе.
Среќно. Јас одлетав.
