Заглавена во машинерија од празни чувства,
осветлена од нов снег,
нова надеж, нов здив.
Слободно лебдам над новата љубов.
Не се плашам веќе.
Нека боли, нека раскинува
младо, кревко, врело месо.
Нека убива!
За тоа живеам, за тоа стареам
Да љубам до болка,
да страдам од среќа,
да врескам слободно,
Со полни гради, да се вивнам од дното.
Овој феникс се буди, се раѓа повторно,
сè е толку страшно убаво.
Се раѓам повторно Боже,
се раѓам со плач, со рик, со страв.
Среќна - се раѓам!!!
