Сама во толпата,
минува животот крај мене.
Река луѓе,
прашини од чувства,
дожд од солзи.
Сè се врти во круг.
Бура во градите,
пролет полека се буди,
зима во градите останува.
Никој ни да чуе, ни да осети.
Сè е тука, внатре, длабоко
во мрачните одаи на душата.
Искушение, страв, чедност.
Бурата останува, прашината се крева,
дождот не престанува,
а реката останува да оди, гласно, немо, бескрајно.
Сама низ светот,
потполно сама
во толпата полна лаги.
