Тупотот во ушите ги заглушува мислите.
Со млазот и мислата паѓа во мрачната цевка.
Црнила во црнила,
'рѓа со 'рѓа,
крв во крв.
Нека оди во неповрат сета болка,
сета тежина, сите солзи,
да пресушат, да ме снема за час.
Да ме проголта ноќта во темината
и да ме плукне силно
во утрото сончево и сјајно.
Млазот полека се гаси,
сон на очите паѓа,
болка срцето го пара,
надеж... нема.
Немо во сон се будам
и таму јадот во устата го чувствувам,
грлото тупаница силна го стега.
Престанете веќе еднаш.
Ѓаволот снагата ми ја зема.
