Пролетен мрис го враќа од бунило.
Бескрајни лелеци отаде оградата.
Стани, одлетај пак
и паѓај, паѓај, паѓај.
Доста!! Доста веќе.
Сакам сончеви утра,
ѕвездени ноќи, мирни воздишки.
Болка ги пара крилјата,
крици го заглушуваат телото.
Доста, доста, доста!
Одете си проклети демони,
смирете се диви бранови.
Спокој, спокој ми треба.
