секој во свој свет,
секој со својата бура.
Се спремаме за нов ден, ново утро.
И од никаде доаѓа прегратка.
Тивко, без најава.
И светот запира
во тие две минути
спокој, убост, блажество.
Допир кој вреди колку
десет Те сакам
и многу повеќе љубовни соништа.
Срцата си се наоѓаат
преку слоевите облека,
се темпираат да чукаат како едно.
И повеќе не е важно
дали е понеделник или петок,
лето или зима,
почеток или крај на месецот.
Убаво е, мирно е, среќно е.
Знаеш, на другиот крај од градот
има срце кое чука како твоето.
Една прегратка,
и животот може да продолжи.
