Немирни далги,
ладнина во душава
здив запира.
Болат рацете, нозете, очите,
душата боли бе!
Се кршат мразови, мислиш
сонце пукнало да ги растопи.
Удираат далгите по камењата,
а тие час мраз, час оган.
Боли незнаењето.
За утре, за мене, за нас.
Болат и грешките, тие
таму некаде назад.
А далгите се дават
во непостојаност.
No comments:
Post a Comment