БОЕМСКА

Прашај ги боемите

Каде се кријат кога им плаче душата. 

Во едно ќоше, на едно место

Таму каде сите те знаат,

Каде никој не прашува,

Знаат тие зошто се замаглени очите

Знае келнерот кога треба нова тура,

До фајрон, со свирачите

Редат молитви една по една,

Онаа за младоста, па онаа за љубовта. 

Раскажуваат нечија приказна,

Онаа која седи во ќошот. 

И никој не го прашува. 

Знаат зошто се очите замаглени.