Кога се смеам душата ми е најтажна.
Та ќе натежне и солзи ќе нагрнат,
к’о поројни дождови.
Не прашувај зошто, па ни јас не знам.
Гласови, мисли, зборови
хаотично итаат и ја параат душата,
ја расцепуваат главата.
Ме уништуваат до непрепознавање.
И конечно бурата се смирува, навидум.
Сонот ќе ме грабне.
Божем утре сè ќе биде подобро.
И мислите подредени,
и душата оплакната,
и насмевката вистинска.
Божем.
No comments:
Post a Comment