ГЛАСНА ТИШИНА

Кога молчам мислите ми се најгласни.
Кога се смеам душата ми е најтажна.
Та ќе натежне и солзи ќе нагрнат,
к’о поројни дождови.
Не прашувај зошто, па ни јас не знам.
Гласови, мисли, зборови
хаотично итаат и ја параат душата,
ја расцепуваат главата.
Ме уништуваат до непрепознавање.
И конечно бурата се смирува, навидум.
Сонот ќе ме грабне.
Божем утре сè ќе биде подобро.
И мислите подредени,
и душата оплакната,
и насмевката вистинска.
Божем.

БОЕМСКА

Прашај ги боемите

Каде се кријат кога им плаче душата. 

Во едно ќоше, на едно место

Таму каде сите те знаат,

Каде никој не прашува,

Знаат тие зошто се замаглени очите

Знае келнерот кога треба нова тура,

До фајрон, со свирачите

Редат молитви една по една,

Онаа за младоста, па онаа за љубовта. 

Раскажуваат нечија приказна,

Онаа која седи во ќошот. 

И никој не го прашува. 

Знаат зошто се очите замаглени. 

ЅИД ИЛИ СЛОБОДА

И кога мракот силно стега,
ни прозорец ни пукнатина.
Не биди мува без глава.
Диши, диши и чекај.
Остави мислата да стивне.
Погледни!
Онаа мала пукнатина,
ни игла не провира.
Но имаш нокти,  имаш заби.
Копај, греби, руши.
Види! Светло! Надеж!
И удирањето в ѕид вреди,
само ако добро размислиш
и го одбереш ѕидот
зад кој надежта се крие.