Без љубов, без копнеж.
Како дрво без ветер,
стои, но лисјата не првкаат,
сонцето не ги позлатува,
ни дожд не ги гали.
И ќе овенам, ќе се смалам, ќе ме снема.
Како прашинка во агол
од напуштен дом,
како камче изгубено
во морето од исти на брегот.
Не сум иста, не сакам да бидам.
Јас сум јас, една, своја.
Што сум јас без сон?
Не знам, не паметам.
Немам ден без сон,
без љубов, без копнеж.
Немам ден без живот.
Нема ден без живот.
No comments:
Post a Comment