Сите лисја на светот малку се,
да ги соберат мислите на купче,
да ги смират, да ги тргнат настрана.
Да направат место за нови мисли, ново утре.
Хартија, мстило, мастило, хартија...
и така до премаленост.
Чуму ми е денот ако не го постелам?
И чуму мислата ако не ја разбирам?
А таа разбрана сака ли да биде?
Хаос. Хаотична младост, неминовни немири.
Мастило и лист.
Дај ми само тоа.
Да ти ја напишам душата,
да ми одмори мислата.
Та и јас да си починам.
Мастило.. Дај…
No comments:
Post a Comment