ДА СИ ПОЧИНАМ

Сите лисја на светот малку се,

да ги соберат мислите на купче,

да ги смират, да ги тргнат настрана.

Да направат место за нови мисли, ново утре.

Хартија, мстило, мастило, хартија...

и така до премаленост.

Чуму ми е денот ако не го постелам?

И чуму мислата ако не ја разбирам?

А таа разбрана сака ли да биде?

Хаос. Хаотична младост, неминовни немири.

Мастило и лист.

Дај ми само тоа.

Да ти ја напишам душата,

да ми одмори мислата.

Та и јас да си починам.

Мастило.. Дај…

САМА

Сама во толпата,

минува животот крај мене.

Река луѓе,

прашини од чувства,

дожд од солзи.

Сè се врти во круг.

Бура во градите,

пролет полека се буди,

зима во градите останува.

Никој ни да чуе, ни да осети.

Сè е тука, внатре, длабоко

во мрачните одаи на душата.

Искушение, страв, чедност.

Бурата останува, прашината се крева,

дождот не престанува,

а реката останува да оди, гласно, немо, бескрајно.

Сама низ светот,

потполно сама

во толпата полна лаги.