ТЕАТАР

Не сакам бе!

Не сакам да престанам да живеам.

Сакам да боли, да гребе.

Сакам бури и дождови,

немирни ноќи, снежни утра,

детска насмевка и надеж.

Не сакам да чекам.

Сакам се’, тука и сега.

Да живеам со полни гради,

да фантазирам, да остварам.

Ризик, сакам ризичен чекор

кон бездната на заборавот,

кон небесната иднина.

Сонце да ме оплакува,

дожд да се радува за мене.

За тоа живеам, за театар,

овој ден е мојата сцена.

Аплауз молам!

За младешката ревност

во веќе остареното срце.