ЗА СОЛЗАТА

Каде се кријат солзите
кога ги нема?
И зошто одеднаш натежнуваат?
И капат неконтролирано.
Од некој извор непресушен,
апстрактен е,
но тука е, длабоко,
длабоко во душата.
Ќе дојде ден,
ќе сетиш тежина и знаеш - време е.
И солзата сама ќе протече,
не ја запираш ти.
Сама знае кога ѝ е доста.
Штом душата се испразни
до последна капка,
до премаленост, до болка.
Дури не сврескаш - Доста!
Престани! Не мачи ме.
Дозволи да се насмеам,
луѓе гледаат,
немаат право да те видат.
Само моја си,
остани таму внатре,
скриј се до наредно распаѓање.
Оди, остави ме.
Оди!

ПРЕГРАТКА

Залетани,
секој во свој свет,
секој со својата бура.
Се спремаме за нов ден, ново утро.
И од никаде доаѓа прегратка.
Тивко, без најава.
И светот запира
во тие две минути
спокој, убост, блажество.
Допир кој вреди колку
десет Те сакам
и многу повеќе љубовни соништа.
Срцата си се наоѓаат
преку слоевите облека,
се темпираат да чукаат како едно.
И повеќе не е важно
дали е понеделник  или петок,
лето или зима,
почеток или крај на месецот.
Убаво е, мирно е, среќно е.
Знаеш, на другиот крај од градот
има срце кое чука како твоето.
Една прегратка,
и животот може да продолжи.